ที่กรุงเทพฯ
แซนวิชลาว
ไปหลวงพระบางมาเลยอยากทำแซนวิชลาว
เพราะซื้อแจ่วบองหลวงพระบางกลับมา
และไปค้นเจอหนังสืออาหารลาวที่คุณพี่ซื้อมา
(หนังสือ Food and Travel ลาว ของคุณ สุทธิพงษ์ สุริยะและวันดารา อำไพพอน)
จึงคิดว่าจะลองทำแซนวิชลาวกินดูบ้าง
เห็นป้าขายแซนวิชที่หลวงพระบางทำดูง่ายๆ
แต่ความจริงยากกว่าที่คิด...
ส่วนประกอบ
มีผักต่างๆ
แตงกวา
ต้นหอม ผักชี
มะเขือเทศ
ผักกาด
แจ่วบองหลวงพระบาง ขาดไม่ได้
ใส่หนังควายหั่นชิ้นๆ ด้วย ของแท้มาก
ส่วนประกอบที่เหลือก็ส่วนประกอบทำแซนวิช
ขนมปังฝรั่งเศส หมูยอ ตับบด ผักดอง
คุณพี่ว่าที่เวียงจันทร์ แซนวิชลาวใส่ชีสด้วย แต่เราไม่ได้ใส่
หั่นขนมปังได้ 3 ชิ้น ผ่าแล้วเอาเข้าเตาปิ้งให้กรอบๆ นิดนึง
ทาแจ่วบองกับตับบดลงบนขนมปังให้ทั่ว
อัดผักต่างๆ ลงไป หมูยอ ใส่มะกอกดอง
ในสูตรเขาว่าผักดอง แต่เราไม่เข้าใจว่าผักดองหมายถึงอะไรกันแน่
ที่สุด
แซนวิชลาวจัดเต็ม 3 ชิ้นก็เสร็จ แบบแอบทุลักทุเล
ไส้แทบทะลักออกมา
คุณพี่รีเควสมาสอง
ปรากฎว่า กินไปได้คนละอัน
อย่างจุกค่ะ
อีกอันที่เหลือต้องแบ่งคนละครึ่งแล้วกินกันไป
กินตอนสองทุ่ม
อิ่มถึงเที่ยงคืน
กลิ่นแจ่วบองเข้าไปอยู่ในฝันกันเลยทีเดียว
ที่หลวงพระบาง
ป้าที่ขายแซนวิชลาวหน้าตายิ้มแย้ม
พอขอถ่ายรูปป้าบอกว่าถ่ายเลย
เอาไปให้คนไทยดูว่าแซนวิชลาวหน้าตาแบบนี้
แซนวิชป้าราคา หกสิบบาท
กลับมาทำเองที่เมืองไทย
ค่าซื้อของปาเข้าไปหลายร้อย
แต่ยังไงเราก็ยังว่าค่าครองชีพ(ของนักท่องเที่ยว)ที่หลวงพระบาง
นั้นยังแพงกว่าเมืองไทย
เอาภาพตรอกเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยของกินอันมีชื่อเสียงของหลวงพระบางมาฝาก
เราไปตอนกินเฝออิ่มแล้ว เลยได้แต่ดู ตอนไปฝนตกด้วยก็เลยต้องรีบๆ เดิน
คนเยอะแยะไปหมด อาหารก็เพียบ
ซื้อแจ่วบองกับไคแผ่น กับข้าวเกรียบกลมๆ มาด้วย ยังไม่รู้จะทำกินยังไง แต่ก็ซื้อมา
บรรยากาศถนนตอนกลางคืนที่หลวงพระบาง
ถนนเล็กๆ เดินสบายๆ ของขายเต็มไปหมด
เพิ่งไปหลวงพระบางครั้งแรก อะไรๆ ก็งงๆ
แต่ความจริง คงงงกับตัวเองมากที่สุด
คนอื่นไปหลวงพระบางคงประทับใจกันไปในแง่ต่างๆ กันไป
สำหรับเรานั้นไปหลวงพระบางมากลับมาแล้ว รู้สึกว่า
ไม่มีที่ไหนสุขใจเท่าบ้านเมืองเราหรอกนะ
