(17) แผ่นดินไหว ดอกไม้ไฟ โตเกียว ฮะมะ อิบารากิ

ตามที่ได้สัญญากัน
ว่ามาหนนี้ต้องช่วยทำความสะอาดบ้านโอโต้ซังโอก้าซังที่ญี่ปุ่น

ตื่นเช้ามา มีถุงขยะเปล่าๆ ผ้าเช็ดพื้นแบบเปียกจากร้านร้อยเยนแบบใช้แล้วทิ้ง
ไม้ถูพื้น เครื่องดูดฝุ่น ไม้กวาดอันเล็ก ถุงมือ วางกองอยู่บนโต๊ะ

หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จ
สมาชิกผู้ทำความสะอาด
ก็ไปเปลี่ยนชุดที่มอมที่สุดเพื่อมาทำความสะอาดบ้าน

ถุงขยะแยกออกเป็นสองประเภทใหญ่ๆ คือ
แบบเผาได้ กับแบบเผาไม่ได้
ซึ่งถ้าเป็นกระดาษก็จะง่ายต่อการแยก
แต่ถ้าเป็นอย่างอื่น ผู้มาจากประเทศที่ไม่ได้แยกขยะเป็นชิ้นเป็นอันอย่างเรา
ก็ต้องถามเขาว่า อันนี้เผาได้หรือเผาไม่ได้

เห็นว่าขยะที่เผาได้จะเอาไปที่เผาขยะ
ซึ่งเผาแล้วเป็นเชื้อเพลิงสำหรับเซนโตนั่คือที่อาบน้ำร้อนสาธารณะด้วย
ถือว่า เก็บกวาดขยะเสร็จแล้ว ก็ไปอาบน้ำให้สะอาดสอ้านทีเดียวเลย

การแยกขยะเป็นไปอย่างน่ามึนที่สุด
แยกประเภทออกมาก่อน

เผาได้ เผาไม่ได้ แยกถุงกันไป
ที่เหลือค่อยดูอีกทีว่าจะเก็บหรือว่าจะทิ้ง
เพราะของเยอะมากจริงๆ

อย่างรองเท้าที่ไม่ใช้แล้วเป็นยี่สิบคู่ ยังดูดีอยู่เลย
ดีจนอยากส่งมาทางเรือแล้วเอามาขายต่อที่เมืองไทย

ของกุ๊กกิ๊กต่างๆ ที่เก่าแล้ว
บางอย่างก็ถูกจับโยนทิ้งเพราะตัดใจ

ของชิ้นใหญ่ๆ ก็เอาออกมากองนอกบ้านก่อน
ดูก่อนว่าทิ้งหรือจะหาที่เก็บให้มันเรียบร้อย
เพราะพวกของชิ้นใหญ่ที่ญี่ปุ่น
ถ้าจะทิ้งเราต้องจ่ายเงินเป็นค่าทิ้งขยะด้วยซึ่งก็ราคาไม่ถูกเลย
เพราะเขาต้องใช้เงินในการกำจัดขยะชิ้นใหญ่ของเรานั่นเอง

ของที่ขนๆ ออกมา บางอย่างยังไม่ได้ใช้เลย
ซื้อมาแล้วกองๆ หรือเจ้าของไม่อยู่เลยไม่ได้ใช้
หรือเจ้าของได้จากโลกนี้ไปแล้ว

ส่วนมากของที่เก็บไว้รกๆ อยุ่นั้น
เป็นของที่พ่อกับแม่ทิ้งไม่ลงเพราะมีคุณค่าทางความทรงจำ
ชามข้าวไม้ที่ลูกๆ กินข้าวตอนอายุสามขวบ
ม้าโยกของเล่นที่ลูกๆ ทุกคนได้แบ่งกันเล่นตอนประถม
ของที่ระลึกในช่วงชีวิตต่างๆ

ไอ้เราเขาให้ทิ้งอะไรก็ทิ้งลงถุงขยะ
เพราะไม่ได้มีความทรงจำร่วมด้วย ไม่ค่อยเสียดาย
แต่พ่อนี่ซิ มองของที่ทิ้งๆ กันซักพักก็ต้องขึ้นไปนั่งเงียบๆ อยู่ข้างบน

มาสังเกตเห็นตอนเก็บไปเรื่อยๆ ว่า
ส่วนมากของที่วางอยู่เป็นกองๆ นั้น
เป็นของคุณย่า ที่เสียชีวิตไปเมื่อสองปีที่แล้ว
เราคิดว่าพ่อก็เลยเก็บไว้ ไม่กล้าทิ้ง

แต่คุณน้องสาวนี่ อยากให้บ้านไม่รก จับทิ้งหมด
ก็ว่าไม่ได้หรอกเพราะของมันเยอะจริง
จนสุดท้ายเราต้องไปรื้อๆ ถุงขยะดูอีกรอบ
เพราะว่านึกถึงหน้าพ่อที่แอบหนีขึ้นไปข้างบนขึ้นมา
อะไรที่ดูแล้วน่าจะเก็บ ก็จะเก็บไว้ล่ะนะ

ของที่ขอเก็บขึ้นมาจากถุงขยะอีกรอบมีทั้ง
รูปถ่ายขาวดำที่ย่าเก็บๆ เอาไว้

รูปถ่ายเป็นการเก็บภาพของเวลาไว้ได้นานอย่างเหลือเชื่อ
แม้เวลาจะผ่านไปแล้ว แต่รูปถ่ายก็ยังอยู่
แม้คุณย่ากับคุณปู่จะไม่อยู่แล้ว แต่รูปถ่ายของคุณย่ากับคุณปู่ยังยิ้มอยู่เลย
เก็บไว้ก่อน

การเก็บของที่บ้านก็เป็นอย่างนี้เอง
เจอของบางอย่างที่เต็มไปด้วยความทรงจำที่เราลืมไปแล้ว

พอเห็นของก็ นึกถึงคุณย่าขึ้นมา แล้วก็นึกถึงเรื่องชีวิตของคนเรา

ของบางอย่างเป็นของสะสมที่แสนมีค่าของเรา
แต่เมื่อตายไป
คนที่ยังอยู่เขาอาจเห็นเป็นของไม่มีค่าไปเลยก็ได้
พูดให้แย่กว่านั้นก็คือ กลายเป็นขยะสำหรับคนอื่น

สิ่งบางอย่างที่เก็บอย่างดีไว้ให้ลูกหลาน
ลูกหลานอาจจะอยากหรือไม่อยากได้ก็ได้

เวลาที่เราใช้ชีวิตอยู่ในโลกนี้
เราต้องจัดการอย่างไรดี

คิดแล้วก็เศร้า น้ำตาไหลขึ้นมาบ้าง

....................................

คุ้ยไปเรื่อยๆ อิชั้นเจอกระเป๋าใส่เครื่องสำอางค์กุชชี่อยู่ในถุงขยะ
ผ้าคลุมไหล่ของคริสเตียนดิออร์

อีกถุงก็มีแต่รองเท้ากิโมโนทำจากไหม หรือโซริ ยังดีอยู่เป็นสิบคู่
เกตะ รองเท้าไม้ทำมือที่มีชื่อของคามาคูระ เป็นต้น

(คนญี่ปุ่นสมัยก่อนเขาใช้ของดี เพราะว่าใช้กันจนเก่าก็ยังไม่พัง)

นี่จะทิ้งกันจริงๆ เหรอ

สรุปว่าน้องสาวลืมอ่านยี่ห้อ เห็นอะไรๆ ก็ทิ้งไว้ก่อน

เราก็เลยเริ่มรื้อทุกถุงอย่างตาแตกขึ้นมา
ทิ้งแต่ขยะนะ ขอร้อง

สุดท้ายเมื่อแยกเป็นถุงๆ เรียบร้อยแล้ว
เช็ดฝุ่น ดูดฝุ่น ทำความสะอาดพื้น
จัดของให้เป็นที่เป็นทาง
ก็ดูเรียบร้อยขึ้นมา

อะไรที่ดูเหมือนขยะจริงๆ จึงทิ้ง

อะไรที่ดูคล้ายๆ ขยะ
ให้แม่กลับมาดูตอนเย็นอีกที
แล้วตัดสินใจเอาเองว่าจะทิ้งหรือไม่ทิ้ง

น้องสาวชี้ไปที่รถของน้องสาวอีกคนที่เอามาจอดหน้าบ้าน
แล้วก็บอกว่า อันนี้ปีนี้ก็จะทิ้งเหมือนกัน
รถใช้เกิน 10 ปีแล้ว กฎหมายให้เปลี่ยนรถ
รถที่ญี่ปุ่นไม่แพงเว่อร์อย่างราคารถที่ขายในเมืองไทย
เอารถเก่าไปแลกรถใหม่ได้ลดราคา

รถที่ชี้นี่ ที่ประเทศอิชั้นยังเรียกใหม่อยู่เลยนะเจ้าคะ

เรื่องที่เกี่ยวกับการทิ้งรถเก่านี้มีหลายสาเหตุ
(คิดเอาเอง)
ว่านอกจากจะเกี่ยวกับเรื่องความปลอดภัย สภาพแวดล้อม มลพิษต่างๆ แล้ว
ยังเกี่ยวกับที่อุตสาหกรรมรถยนต์ของญี่ปุ่นเป็นส่วนผลักดันให้ประเทศเจริญเติบโตมาได้
ในช่วง 60 ปีที่ผ่านมา หลังจากการแพ้สงครามโลกครั้งที่ 2
ดังนั้นจึงต้องมีการผลักดันและช่วยเหลือเรื่องการซื้อรถรุ่นใหม่ๆ ที่ผลิตออกมาอีกด้วย

...............................................

ฟ้ามืดแล้ว
เสียงรถติดเครื่องออกไป
จุดหมายคือที่เผาขยะที่มีโรงอาบน้ำอยู่ด้วย

มีคนสมัครใจอยู่เฝ้าที่บ้านสองคน
หนึ่งคนมาจากเมืองไทย
นอนคิดอะไรเรื่อยเปี่อยอยู่ในห้องเสื่อตาตามิมืดๆ ชั้นล่าง

อีกคนใช้ชีวิตในญี่ปุ่นมาหกสิบปี
นั่งเงียบๆ ไม่รู้คิดอะไรอยู่ในห้องเสื่อตาตามิบนชั้นสอง

..................................................

วันนี้คิดอะไรหลายๆ อย่าง
ไม่ได้ยกกล้องขึ้นมาถ่ายแม้แต่รูปเดียว

Tags: baraki, japan, tokyo, yokohama, ขยะ, ชีวิต, ญี่ปุ่น4 Comments

"คนที่ยังอยู่เขาอาจเห็นเป็นของไม่มีค่าไปเลยก็ได้
พูดให้แย่กว่านั้นก็คือ กลายเป็นขยะสำหรับคนอื่น" เห็นด้วยเลย อย่าว่าแต่สิ่งของ ผู้เฒ่าผู้แก่ยังทิ้งกันได้ลงคอ เศร้า